2 september 2009
Springen op de markt in Aachen
(3e plaats, 5.55 meter, evenaring persoonlijk record!!)
Al vele jaren zit ik in September op de tribune om te kijken bij het marktplein springen op de Katschhof in Aachen. Deze wedstrijd is altijd vlak nadat de grote toernooien zijn afgelopen. Hierdoor zijn de springers meestal in goede vorm en is er altijd een topveld aanwezig. Dit jaar was het helemaal het geval, omdat het WK in Berlijn was en er nog een aantal topspringers in Duitsland zaten. Het mooiste van het evenement was voor mij, dat ik hem dit keer als springer mocht meemaken en niet meer vanaf de tribune. Ik lig sinds dat ik weet dat ik hier mag meedoen al te draaien in mijn bed en fantaseer ik erover hoe het zou zijn om hier te mogen springen. De dag voor de wedstrijd werd ik door de organisatie uitgenodigd voor een persmoment. Hier werden wat foto's en interviews afgenomen voor lokale kranten en radio’s. Op de dag van de wedstrijd zelf voel ik al de hele dag dat ik gespannen ben. Tijdens het inspringen loopt het op de Katschhof helemaal vol. Tot zover je kan kijken staan er in de straten mensen. Mijn sponsor Arion was met een flinke delegatie afgekomen om mij te ondersteunen, wat mij nog weer extra motiveerde.
Tijdens het inspringen waren de omstandigheden extreem moeilijk. Keiharde wind tegen, waardoor afzetten voor velen onmogelijk leek. Ik kon gelukkig een goede sprong maken, waardoor ik met vertrouwen de wedstrijd inging. 5.20 meter in een keer. Het begin was super. Ik sprong op het nummer Paint it black van de rolling stones. Op de beat van de muziek klapt iedereen mee. Je wordt als het ware door het publiek gedragen naar de lat toe. Sensationeel. Toen ook over 5.35 meter in een keer. Op 5.45 meter sprong ik mijn stok te licht en moest ik wisselen. De tweede poging ging ik er ontzettend goed overheen. Wat een gevoel. Het hele publiek uit zijn dak. Waar ik ook liep kreeg ik applaus. Kippenvel en een hardslag van 180. Toen ik vervolgens ook nog over 5.55 meter ging, een evenaring van mijn persoonlijk record was de sfeer echt ongelofelijk. Zo een extreem warme en goede sfeer had ik nog nooit meegemaakt. Op 5.60meter kwam ik er niet meer overheen. Maar de wedstrijd was voor mij een groot succes. Met 7 deelnemers aan het wereldkampioenschap en 5 andere grootheden in het polsstokhoogspringen eindigen op een 3e plaats als jong broekie. Op de tweede plaats de nummer twee van de wereld Romain Mesnil met een zelfde hoogte. Bjorn Otto won met een hoogte van 5.75 meter. Een evenement om niet meer te vergeten. Volgend jaar mag ik hopelijk weer!
Nu nog een week goed trainen en dan mag ik nog een keer springen en dan is het seizoen over. In Dusseldorf op het vliegveld. Het schijnt opnieuw een gigantisch evenement te gaan worden. Ik heb er helemaal zin in.
5 augustus 2009
Springen op de markt in Norderney. (2e plaats, 5.40 meter)
Na de winst op het Nederlands kampioenschap kreeg ik van Marc Osenberg(manager) gelijk de vraag of ik met mijn Duitse collega's mee wilde springen op het Duitse Waddeneiland Norderney. Van vele andere springers had ik al gehoord dat dit een van de sfeervollere polsstokevenementen in het jaar zou zijn. Uiteraard zijn Jason en ik meteen weer in de auto gesprongen voor een goeie 400 kilometer rijden. Op de veerboot met een auto met stokken. Helaas zat ik toen nog zonder fototoestel en heb ik dit niet vast kunnen leggen. Mijn ouders waren op vakantie met de boot en laten die nou net in de buurt van Norderney zijn. Mijn ouders zijn komen kijken. Ik had ze al weer ruim 3 weken niet gezien dus dat kwam heel erg mooi uit. De springers hadden niet overdreven. Het evenement was bizar. Zoveel mensen rondom de polsstokmat had ik nog nooit gezien. De wind was tijdens het springen vrij lastig en daarom vielen de prestaties allemaal een beetje tegen. Ik sprong weer in een topveld. 12 springers met persoonlijke records boven de 5.50 meter. Ik ging in een keer over 5.20 meter heen en in een keer met een super sprong over de 5.40 meter. Ik miste drie keer net de 5.50 meter, maar werd wel mooi 2e. Erg genoten. We zaten in een prachtig hotel vlak naast het plein waar het polsstokevenement werd georganiseerd. In een hotel waar je zelf nooit zo snel zou komen. Na de wedstrijd zijn we met alle springers en organisatoren uit eten geweest en hebben we een feestje gebouwd. Dat kunnen polsstokspringers wel. De volgende morgen samen met Jason lekker pannenkoeken gegeten aan boord bij mijn ouders. Vervolgens zijn we teruggereden naar mijn appartementje in Geleen. Met een 3e plaats in Leverkusen, een 1e plaats op het NK en een 2e plaats in Norderney kon ik wel spreken van een zeer geslaagde week.
2 augustus 2009
Goud! (5.42 meter)
Na de wedstrijd van Leverkusen had ik flink wat zelfvertrouwen voor het Nederlands kampioenschap. Het beloofd een spannende, interessante wedstrijd te worden. Vooral Robbertjan Jansen is al het het hele seizoen super en stabiel aan het springen. Ook Christian Tamminga doet mee en is er op de NK’s altijd goed bij. Daarnaast doen Eelco Sintnicolaas en Jorn het goed dit seizoen. Na een voor mijn doen matig inspringen begon voor mij de wedstrijd op 5.22 meter. In een keer eroverheen. De eerste hoogte vind ik het spannendst. Wanneer deze lukt in de eerste poging begint voor mij het juiste wedstrijdgevoel altijd te komen. De rest springt allemaal op 5.22 meter en slaagt ook. Christian besluit om 5.27 meter als tussenhoogte te nemen en springt hier in zijn tweede poging overheen. Dit brengt hem aan de leiding. De rest slaagt er niet in om nog een volgende hoogte te halen. Ook Robbertjan, die dit seizoen al goed was voor zeven keer over de 5.50 meter mist de 5.37 meter. Hij was tijdens het inspringen vervelend gevallen en had hier nog de nodige last van. Ikzelf had besloten om als tweede hoogte naar 5.42 meter te gaan. Ik wist dat wanneer ik hier over heen sprong ik Nederlands kampioen zou zijn. Gelijk in mijn eerste sprong vlieg ik eroverheen!! Geweldig. Mijn eerste Nederlandse titel. Ik kwam helaas niet meer hoger. Op een Nederlands kampioenschap gaat het uiteindelijk om de titel, en die is binnen. Heel blij! Chris wordt tweede met 5.27 meter en gedeeld derde Eelco en Robbertjan met 5.22 meter.
31 juli 2009
3e plaats op de Bayer meeting in Leverkusen.
(5.50 meter, seizoensbeste prestatie)
Op vrijdagavond, twee dagen voor het NK heb ik besloten om nog een wedstrijd te springen in Leverkusen. Hier op de Fritz Jacobi Anlage zijn elk jaar goede omstandigheden om te kunnen springen. Er ligt een grote mat, de wind is meestal gunstig en er is altijd een zeer sterk deelnemersveld. Dit was ook dit jaar het geval. De Duitse top, aangevuld met twee buitenlanders waaronder ikzelf. We gingen van start op een hoogte van 5.20m. In mijn eerste poging. Vervolgens 5.40m in mijn 2e poging en ook 5.50m in mijn 2e poging. Een nieuwe beste seizoensprestatie! Ook technisch begint het wat beter te lopen. Vooral de 5.50m was een hele nette sprong. Nu op naar het NK. Spannend. Jason sprong overigens over een hoogte van 5.20m.
21 juli 2009
Een Canadees op visite!
Drie jaar geleden ben ik tijdens de Papendal voor het eerst de Canadees Jason Wurster tegengekomen. Hij is de Canadees kampioen polsstokhoogspringen. Sinds toen zijn we hele goede vrienden geworden. Hij springt elk jaar gedurende een maand polsstokwedstrijd in Europa en dan verblijft hij bij mij. Mijn sportieve manager Marc Osenberg helpt hem bij het vinden van wedstrijden waar we dan samen gaan springen. Dit jaar verblijft hij drie weken bij mij. Met mijn nieuwe appartement dat ik sinds maart heb is dit goed te doen en vooral gezellig.
19 juli 2009
Finale EK onder de 23. (5.15 meter en 12e plaats)
Na een makkelijke kwalificatie keek ik ontzettend uit naar de finale. De weersomstandigheden waren echter ontzettend slecht. Tijdens het inlopen moesten we nog schuilen voor de stortbuien en het onweer. Ik maakte me geen zorgen. Ik zie slecht weer altijd als een voordeel voor mijzelf. Het is een probleem van de concurrentie. Tijdens het inspringen was de wind keihard van de zijkant en kreeg ik het niet voor elkaar om een sprong af te maken. Ik viel zelfs net naast de insteekbak. Ik ging dus niet bepaald met een goed gevoel de wedstrijd in. Tijdens mijn eerste twee sprongen op mijn aanvangshoogte van 5.15meter kwam ik dan ook niet goed door en viel ik op de lat. Met toch wel wat mazzel kon ik mezelf er tijdens de 3e poging overheen worstelen. Tot mijn grote spijt was dit ook gelijk mijn eindstation. Ik kwam niet meer over de 5.30m heen. Het zure van de wedstrijd was, dat vanaf 5.40m de wind totaal is gaan liggen en de omstandigheden 90 graden draaide. Zo kan het lopen. Ik heb alles gegeven, maar was gewoonweg nog niet sterk genoeg om in moeilijke omstandigheden goed te kunnen springen. 's Avonds met een mooi feest afscheid genomen van toch maar weer een internationaal toernooi.
17 juli 2009
Qualificatie Ek onder 23. Door naar de finale! (5.40 meter)
De dag van de kwalificatie was aangebroken. Om 6 uur ’s morgens ging de wekker al. Het moment van de waarheid. Als je maar eenmaal door de finale heen komt ben je al een hele stap verder. Ik merk dat ik extra zenuwachtig ben, omdat ik nog maar zo weinig wedstrijden gesprongen heb dit jaar. Het voelt best raar om een EK te springen in mijn nog vroege seizoen.
5.10meter in een keer. 5.20meter in een keer. 5.30 in de tweede poging. 5.40m in een keer. Door naar de finale! Over twee dagen moet ik weer aan de bak. Nu komt het meest vervelende van het hele toernooi. Wachten, wachten, rusten, wachten, rusten...enzz... snurk.
28 april 2009 te Tenerife
Boottocht, vulkaanbezoek
Tijdens de trainingsstage is er uiteraard ook tijd om het eiland te bezichtigen. Samen met Olympiagangster Jolanda Keizer, zuster Sandra en coach Guido Bonsen maken we een boottocht en zien walvissen en dolfijnen. Ook zwemmen we onder de rotsen van Los Gigantos. We zien Georges Friant zelfs nog een achterwaartse salto van de boot maken. En ja, hij staat op camera. Dus een dezer weken is hij zeker op Losse Veter te vinden. Met Georges bezoek ik ook nog de vulkaan, het lijkt alsof ik op de maan wandel. Ik ben sowieso een natuurliefhebber en geniet van alle uitzichten. Heel veel verschillende landschappen achter elkaar.
De paralympische selectie arriveert halverwege onze stage. Allemaal mensen die ik nog nooit eerder heb ontmoet en een deel van de atletiek waar ik nooit iets mee te maken heb. Tijdens deze stage groeit mijn respect voor de gehandicaptensport enorm . Allemaal mensen met een bijzonder verhaal en misschien meer vechtlust en doorzettingsvermogen dan de doorsnee topsporter. Voor mij opnieuw een motivatie om iets meer te geven. Nu lekker naar huis, waar mijn Duitse vriendin op Düsseldorf Flughafen op mij wacht. Ik bericht gauw weer vanuit Nederland.
26 april 2009 te Tenerife
Het vervolg
Na de eerste zeer geslaagde springtraining spring ik nog vier keer. In de laatste drie trainingen heb ik de stap gemaakt naar 10 pas aanloop. Mijn wedstrijdaanloop is 18 passen. Ik ben meer dan tevreden over de techniektrainingen die ik doe. In mijn laatste techniektrainingen moet ik van springen uit 10 pas zelfs teruggaan naar 8 pas, omdat al mijn stokken te licht zijn. Ik had stokken meegenomen waarvan ik niet dacht dat daarmee te kunnen springen, dus dit is een flinke stap. De 10 maanden van wachten en investeren werpen zijn vruchten af. Het koord waarover ik spring gaat alweer boven de 5 meter en dan mag je jezelf weer een beetje topper voelen. Dat is de grootste stap die ik mentaal zet in deze twee weken. Ik ben geen patiënt meer, maar atleet. Nu is het een kwestie van rustig verder werken aan mijn snelheid, kracht en het uitbouwen van mijn aanloop. Het is zaak dingen niet te overhaasten omdat ik anders het gevaar loop opnieuw geblesseerd te raken.
16 april 2009 te Tenerife
Eerste echte springtraining na 10 maanden
Eindelijk is het zover. Ik deed de afgelopen weken al springtrainingen in de zandbak en liep al wat met de stok, maar nu is eindelijk het moment gekomen om echt te springen. Een bijzonder moment. Hoe zal het voelen om weer een stok te buigen en ondersteboven weggeschoten te worden? Ik heb bijna nooit last van blessures en daarom zijn die 10 maanden voor mij een enorm lange tijd. Na wat Yagodins (sprongen aan gebogen stok zonder in te rollen) uit 8 pas mag ik een set van drie sprongen maken waarbij ik mag inrollen. Op gewone trainingsschoenen sta ik klaar, ik ben nerveus. Maar, ik vlieg weer! Mijn eerste sprong na 10 maanden is technisch de beste sprong die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Wat een geweldig gevoel en vooruitgang zonder in training gesprongen te hebben. Ik voel me fantastisch, zeker als ook Georges en biomechanicus Frank net zo enthousiast zijn als ik. Drie sprongen van zeer hoge kwaliteit. Op naar de volgende.
14 april tot en met 28 april 2009
Trainingsstage Tenerife
Twee weken lang de warmte in en alleen maar met mijn sport bezig zijn. Een groot deel van de Nederlandse selectieatleten verblijft in de periode van 30 maart tot en met 30 april op de Canarische eilanden om zich daar voor te bereiden op het komende baanseizoen. 14 april vertrek ik samen met mijn coach en atlete Denise Groot naar Tenerife. Ook biomechanicus Frank de Witte is er vijf dagen om ons te begeleiden. Gek genoeg ben ik in mijn hoofd nog niet echt bezig met de trainingsstage. Voor mijn gevoel zit ik van de een op de andere dag in Tenerife. Ik heb een behoorlijk druk leven de laatste tijd en merk dat ik daardoor veel meer van dag tot dag leef. Het voelt goed te weten dat ik nu lekker kan gaan trainen zonder alle andere drukte. Slapen, eten, trainen, eten, rusten, trainen, eten, relaxen, slapen enz. Dit wordt mijn leven de komende twee weken. Het klinkt als vakantie, maar het wordt zowel mentaal als fysiek zwaar. Voor de eerste vijf dagen heeft Rens Blom al zeven trainingen op het programma gezet. Aan de bak dus.
6 april 2009
Onthulling Limburg Olympic bus
Topsport Limburg start tijdens de BKD dagen in het Mecc in Maastricht met de campagne 'Limburg, bridge to London'. Een campagne om de kansen te laten zien die de Olympische Spelen van Londen 2012 bieden aan sport, bedrijfsleven, zorg, onderwijs, cultuur en toerisme. Dit gebeurt in de vorm van verschillende evenementen. De onthulling van een echt klassieke Engelse dubbeldekker met een sportieve opdruk is onderdeel van het eerste evenement. De bus heeft als functie de beleving en passie van het grootste sportevenement ter wereld uit te stralen. Ik ben uitgenodigd om samen met zes andere sporters over onze Olympische droom te vertellen. Iedereen in Limburg die maar iets met sport te maken heeft of wilt hebben is hierbij aanwezig. Na een programma met zowel sportieve acts als het uitdragen van plannen wordt de bus met een groots vuurwerkspektakel onthuld en wordt er champagne gedronken. Dit soort evenementen zijn prachtig om een netwerk op te bouwen en kennis te maken met verschillende partijen.
30 maart tot en met 3 april 2009
Weekje Leverkusen
Mijn coach Georges Friant is een week op skivakantie in Italië en aangezien ik geen zin heb om alleen te trainen ben ik voor vijf dagen in Leverkusen. Hier traint het grootste gedeelte van de Duitse top van het polsstokspringen: Danny Ecker, Lars Boergeling, Richard Spiegelburg, Tobias Scherbarth, Malte Mohr en nog vele anderen. In Sittard zijn de trainingsfaciliteiten ideaal, maar mis ik wel eens polsstokspringers van hetzelfde niveau waar ik van leer en mijzelf aan op kan trekken. Dat is een belangrijk aspect om een betere springer te worden. Ik probeer minimaal twee keer in de week in Leverkusen te zijn om samen met deze mannen mijn trainingen doen. Daar ben ik een van de velen. Ik zie aspecten in de training die ik nog niet ken en kan omgaan met jongens die exact dezelfde dingen tegenkomen in hun leven op weg naar de top. Dit motiveert mij ontzettend. Daarnaast geeft het een hele hoop lol. Richard Spiegelburg was een week op skivakantie en hij leende mij zijn appartement. Ik heb de hele week samen met Björn Elberding, de Duitse bondscoach, samengewerkt en nieuwe dingen geleerd. Een zeer geslaagde week.
15 maart 2009
AA team presentatie
Tijdens het 50 jarig bestaan van NOS studio sport werd er in een prachtig verlichte zaal het nieuwe AA talententeam gepresenteerd. En het mooie is, ik zit erin. Samen met Amanda Spiljard, Jamile Samuel, Mellisa Boekelman (die er niet bij kon zijn) zijn wij voor het komende jaar het talententeam dat wordt ondersteund door zowel de atletiekunie, AA drink als Asics. Om beurten werden we naar voren geroepen om door presentator Theo Reitsma geïnterviewd te worden over onze ambities voor de komende jaren en ons gevoel bij het AA team. Trots vertelde ik natuurlijk mijn verhaal. Vervolgens werden de contracten getekend en zijn we lekker met zijn allen gaan lunchen. Ik kijk vooruit naar een mooie samenwerking.
13 maart 2009
Bezoek Peter Vergouwen
Ik ben om 09.30 in de auto gestapt richting ziekenhuis de Gelderse Vallei in Ede voor een medische controle. Ondanks dat mijn lies de laatste tijd zeer goed voelt, was het nog wel een beetje spannend of Peter Vergouwen hetzelfde zou constateren.
Na 2,5 uur onderzoek en doorspreken van mijn trainingsarbeid tot nu toe stapte ik zeer voldaan de auto in. Ik mag beginnen aan mijn opbouw met lopen en springen! Peter was zeer tevreden over de vooruitgang en kon mijn blessure met geen enkele test provoceren. Het is nu zaak om niet in een keer te veel gekke dingen te gaan doen, maar rustig en gecontroleerd te gaan opbouwen en wie weet hoe snel het gaat. Mijn lichaam is verder goed getraind, dus ik ben niet bang dat ik fysiek een hele grote achterstand heb. 14 April vertrek ik voor 2 weken samen met de olympische selectie richting Tenerife om me daar in de warmte te kunnen voorbereiden op het seizoen.
11 maart 2009
Licht aan het eind van de tunnel!
Aan een lang traject van sleutelen aan mijn lichaam en herstellen van een hardnekkige liesblessure komt een eind. Ik zie nu eindelijk licht aan het einde van de tunnel. In mijn lichaam zit een aantal punten waar ik heel hard aan moet werken. Om het simpel te houden: er is een disbalans in kracht tussen verschillende spieren waardoor mijn bekken scheef wordt getrokken. Daardoor is enorme stijfheid ontstaan in mijn schoudergordel. Ondanks het feit dat ik dit seizoen flink vooruit ben gegaan was dit goed te zien in het springen. Het grootste gedeelte van mijn sprong deed ik op pure kracht, terwijl polsstokspringen juist een onderdeel is waar je zo ontspannen mogelijk moet bewegen om daarmee zoveel mogelijk snelheid te ontwikkelen om in een vloeiende beweging de sprong te maken. Mijn sprong bestond uit verschillende delen waarbij ik door mijn kracht heel veel kon compenseren.
Samen met sportarts Peter Vergouwen, biomechanicus Frank de Witte, ostiopaat Maurice Penders, coach Georges Friant en coördinator Rens Blom heb ik een heel traject afgelegd waarin we mijn lichaam hebben onderzocht en vervolgens stapsgewijs mijn disbalans hebben weggewerkt. Ik ben klaargestoomd om straks de sprong effectiever en vloeiender te laten verlopen. Maar ook de kans op blessures neemt hierdoor af.
Vrijdag heb ik een afspraak met Peter Vergouwen waarin hij gaat onderzoeken of ik helemaal klaar ben om weer te springen. Ik kan niet wachten! Ik ben zo goed als pijnvrij en ben in mijn trainingen al weer loopoefeningen en insteekoefeningen met stok aan het doen. Ik ben nog maar één stap verwijderd van springen.
5/8 maart 2009
Europese kampioenschappen
Het afgelopen weekend heb ik intensief voor de tv gehangen met een laptopje op mijn schoot om live uitslagen te volgen van het Europese kampioenschap indoor. De limiet van het EK indoor voor polsstokhoogspringen ligt op 5.55 meter, precies mijn recordhoogte van dit seizoen. Net als op het NK moest ik even op mijn tanden bijten om opnieuw toeschouwer te zijn in plaats van deelnemer. Het klinkt misschien raar, maar ik heb het hele weekend plaatsvervangende zenuwen gehad voor de Nederlandse atleten en een aantal buitenlandse atleten die ik goed ken. Spannend. Ik ken zelf het gevoel van een toernooi maar al te goed . Ik weet wat voor druk er is en hoeveel adrenaline er door je bloed stroomt. Je wilt maar een ding. Alles laten zien wat je kunt. En nog meer.
Van vrijdag op zaterdag heb ik zelfs minder geslapen omdat een van mijn beste vrienden (Eelco Sintnicolaas) moest starten op de meerkamp. Hij ging de wedstrijd in als wereldranglijstaanvoerder. Geweldig. Eelco en ik waren als D junior al concurrenten en zijn samen opgegroeid in de wedstrijdatletiek. We hebben op vrijwel dezelfde momenten dezelfde stappen gezet. Samen op de EJK, WJK geweest en altijd waren we even enthousiast, fanatiek en serieus. We lagen tijdens de WJK in Beijing bij elkaar op de kamer en lagen soms wel tot 00.00uur te praten over de wedstrijd die komen ging. Beide met dezelfde spanningen. Ik was erg trots om hem te zien voor het grote publiek. Helaas moest hij geblesseerd afhaken, maar ben er zeker van dat hij nog ver gaat komen. Ik heb hier zelf weer heel veel energie uitgeput. Ik ben ervan overtuigd dat als je enthousiast bent en hard werkt je er absoluut komt. Eelco heeft een flinke stap gezet, nu ben ik weer aan de beurt! :)
14/15 februari 2009
NK atletiek indoor
Vorig jaar won ik op mijn 21ste verjaardag tijdens het NK indoor de zilveren medaille. Nu, een jaar later, zit ik op de tribune, omdat ik nog moet herstellen van mijn liesblessure. Ik heb nog nooit zo'n warme sfeer tijdens een NK gevoeld. Volle tribunes, sfeervolle muziek, goede verlichting en in eigen land.
De nieuwe indoorhal in Apeldoorn ziet er geweldig uit. Ik bedenk me nu dat ik de hal echt alleen nog maar vanaf de tribune heb gezien. Dit is heel wat anders dan vanaf het middenveld, waar ik normaal gesproken sta. Dan beleef je de wedstrijd op een hele andere manier. Ik heb ervan genoten om veel van mijn vrienden en collega-atleten in actie te zien. Al heb ik van tevoren flink getwijfeld of ik wel wilde gaan kijken. Je wordt de hele dag geconfronteerd met het feit dat je zelf niet deelneemt terwijl dat het liefste is wat je doet. Dat vind ik lastig.
Ik vind dat het goed is om tijdens een blessureperiode toch intensief betrokken te blijven bij de sport en dat gaf de doorslag om te gaan kijken.
Kortom een geslaagde dag met gemengde gevoelens. Maar dit moet het laatste NK worden waar ik niet met een stok in mijn hand te vinden ben. Dit is echt mijn wereld. Hier voel ik me thuis.
2 februari 2009
Volgende stap in mijn herstel: conditie opbouwen
Naast mijn correctieve oefeningen en het wegwerken van de disbalans tussen mijn spieren, heb ik van sportarts Peter Vergouwen en biomechanicus Frank de Witte toestemming gekregen om rustig mijn conditie weer een beetje op peil te brengen. Ik begin rustig met het opbouwen op fiets en crosstrainer. In deze fase moet ik voorzichtig zijn met schokbelasting. Dit houdt in dat ik nog niet ren, afzet of andere dingen doe waarbij mijn lichaam een schok moet opvangen. Ik fiets rustig aan steeds meer en doe mee met de spinninglessen in de sportschool. Hier fiets ik 45 minuten lang op muziek waarin ik steeds moet aanpassen in snelheid, zwaarte, zitten en staan. Als ik dit pijnvrij kan doen wordt de volgende stap lopen en van daaruit weer springen. Ik ben blij dat ik stiekem weer een klein beetje mag denken aan springen, al mag ik dat van mijn begeleidingsteam nog niet hardop zeggen :. Eerst maar eens kijken hoe mijn benen op deze belasting reageren.
16 februari 2008
Nederlands kampioenschap
Een spannende dag! Het Nederlands kampioenschap en het vieren van mijn verjaardag tegelijkertijd. Omdat pas volgend jaar de indoorhal in Apeldoorn klaar is werd ook dit jaar de wedstrijd in Gent gehouden. Ik ben de dag begonnen met een lekker ontbijt bij mijn ouders ter ere van mijn verjaardag. Ik moest helaas de taart en andere lekkernijen laten staan, want die wilde ik bij het springen natuurlijk niet mee de lucht in nemen.
Op het Nederlands kampioenschap is er meestal meer publiek als op andere wedstrijden en door de reclame, televisie en professionele organisatie hangt er altijd een spannende sfeer. Het is voor veel atleten het ultieme meetmoment om te kijken waar je staat in de voorbereiding op je buitenseizoen. Je ziet waar je beperkingen(winstpunten) liggen, hoe je ervoor staat ten opzichte van je concurrenten en hoe je je ontwikkelt ten opzichte van de afgelopen zomer.
Bij aankomst in de hal kwamen veel mensen mij feliciteren met mijn verjaardag en mijn 5.35meter op de interland. Om mijzelf te beschermen ben ik zo snel mogelijk naar het inloopveld onder de tribune gegaan. Hier ben ik lekker gaan op een handdoek gaan liggen voordat ik begon met mijn warming-up. In alle drukte(zelfs op het inloopveld) heb ik prima mijn laatste voorbereiding op de wedstrijd kunnen treffen. Eenmaal aan het inspringen voelde ik de twee wedstrijden van afgelopen week nog wel een beetje in mijn benen. Ik liet de lat één keer op 5.20 leggen en sprong daar gelijk overheen. Dit gaf mij veel zelfvertrouwen voor mijn wedstrijd.
Op 5.15 meter begon ik de wedstrijd. Alleen Laurens Looye en ik waren op deze hoogte nog in de wedstrijd. Beide sprongen wij foutloos over deze hoogte heen. De volgende hoogte was 5.25 meter. De eerste sprong was mijn stok wat aan de lichte kant dus haalde ik de lat er bij het stijgen vanaf. Laurens haalde deze hoogte wel in zijn eerste poging. Gelukkig slaagde ik in mijn tweede poging ook. Ik besloot om als volgende hoogte op 5.35 meter te springen. Ik had goede benen, maar geen superbenen vandaag dus moest ik er dubbel zo hard voor werken. Ik wist in mijn derde poging opnieuw over 5.35 meter te springen. Laurens ging na het halen van de 5.25 meter naar een hoogte van 5.40 meter. Hij slaagde in zijn eerste poging op deze hoogte. Op 5.45 meter zat ik er twee sprongen dichtbij. Mijn arm was net de boosdoener dat de lat niet wilde blijven liggen. Ook bij Laurens was het afgelopen. Hij probeerde het nog drie keer op 5.50 meter. Laurens Nederlands kampioen en ik stond tevreden met een zilveren medaille op het podium.
In overleg met coach Georges Friant hebben we besloten dat ik nog deelneem aan het Nederlands studentenkampioenschap dat op 16 maart wordt georganiseerd. Na deze wedstrijd is mijn indoorseizoen officieel afgelopen en zetten we het tweede deel van mijn wintertraining voort.
13 februari 2008
Interland Engeland
Net als vorig jaar werd er weer een springinterland in het Engelse Lee Valley georganiseerd. De beste ver, hoog, hinkstap en polsstokhoogspringers van de categorieën onder de 18, onder de 23 en senioren van Engeland en Nederland mochten het tegen elkaar op gaan nemen. Vorig jaar blesseerde ik mij vlak voor deze wedstrijd en kon ik toen helaas niet meegaan, maar dit keer gelukkig wel.
Met een bus vol springers vertrokken we vanuit Breda richting Calais, om daar vervolgens met de tunneltrein de oversteek naar Engeland te maken. In Engeland was het nog een ruime twee uur rijden tot het hotel. Mijn eigenlijke kamergenoot had vlak voor deze wedstrijd afgezegd, dus kwam ik alleen op de kamer te liggen. Toen er uiteindelijk kamers te weinig bleken te zijn kwam ik terecht op de kamer van Fysiotherapeut Tjalling Kramer. In 2006 op het WJK in China was hij ook mee dus kende wij elkaar al. Voor het eten zijn we met de hele ploeg nog even gaan kijken in de wedstrijdhal. Een mondobaan met een gigantische polsstokmat. De perfecte voorwaarden voor een mooie prestatie.
Ik ben lekker vroeg naar bed gegaan en heb gelukkig goed geslapen. Voordat wij aan de beurt waren sprong Denise een nieuw Nederlands juniorenrecord indoor (3.90 meter) en dat was natuurlijk een positieve stimulans voor ons heren. Samen met Laurens Looye en Joël de Water heb ik wat ingelopen en later en begonnen we met de wedstrijd. Het inspringen ging vele malen beter dan het Vlaamse kampioenschap van afgelopen zaterdag, dus ik zat vol zelfvertrouwen. 5.10 meter begonnen en in één keer gehaald. Ik vloog echt over deze hoogte heen. Mijn stok was iets aan de lichte kant, dus besloot ik om een zwaardere stok te nemen. 5.25 meter was mijn vervolghoogte, wat een nieuw indoorrecord voor mij zou betekenen. Eerste poging net met mijn arm de lat eraf gehaald. In de tweede poging ging ik hier wel overheen. De volgende hoogte was 5.35 meter. Ondanks dat mijn eerste aanloop niet zo goed was en de sprong wat vreemd aanvoelde ging ik ook direct over deze hoogte heen. Op 5.45 meter wist ik nog 2 hele aardige sprongen af te leveren, maar was de koek op. Een persoonlijk indoorrecord met 15 centimeter en de wedstrijd ook nog eens gewonnen. Dit betekent een heel goed vooruitzicht op het Nederlands kampioenschap van komend weekend.
Nu is het een kwestie van goed uitrusten de komende dagen. Zaterdag wil ik weer fris aan de start te verschijnen.
10 februari 2008
Vlaams kampioenschap
Tijdens de terugvlucht uit Zuid-Afrika heb ik waarschijnlijk iets verkeerds gegeten en ben een paar dagen flink ziek geweest, ik kon om deze reden en wat gebrek aan geschikte wedstrijden pas op 10 februari mijn eerste officiële indoorwedstrijd springen van dit seizoen. Mijn coach Georges Friant had met de Vlaamse atletiekliga geregeld dat ik als buitenlander buiten mededinging kon meespringen met de Vlameningen in de Gentse topsporthal.
Altijd spannend een eerste wedstrijd. Vanuit de training weet je wel ongeveer hoe het gaat met springen, maar in een wedstrijd is alles toch net iets anders. Er komt een stukje wedstrijdspanning bij, je hebt tegenstanders en de wedstrijd is vaak op een andere accommodatie dan je gewend bent in training.
Onder de tribunes ligt een 300 meter lange inloopbaan, waar ik mijn warming-up heb gedaan voordat ik de piste(zoals de Belgen dit zeggen) betrad. Ik heb een rondje of 4 losgelopen, wat rekoefeningen, vormspanning, loopscholing en versnellingen gedaan en toen was ik klaar om te beginnen met inspringen. Al mijn oefeningen lieten zien dat mijn vorm best goed is, maar alles voelde toch wat vermoeid aan. Net alsof ik nog een paar dagen rust nodig had om de optimale benen te krijgen.
Dit kwam ook naar voren in de wedstrijd zelf. Ik begon op een hoogte van 5.10 meter en deze haalde ik de eerste poging heel slordig eraf. Veel te weinig geconcentreerd en daarom eigenlijk een weggegooide poging. Gelukkig was mijn tweede poging een stuk beter en vloog ik er ditmaal wel goed overheen. Op 5.25 meter kreeg ik het voor elkaar om de lat er 3 keer net niet op te laten liggen en moest ik het dus uiteindelijk met 5.10 meter doen. Niet helemaal wat ik gehoopt had voor een eerste wedstrijd. Woensdag heb ik een interland in Lee Valley en volgende week zaterdag op mijn verjaardag het Nederlands kampioenschap dat voor de laatste keer in Gent wordt gehouden. Hier liggen dus nieuwe kansen om een goede prestatie neer te zetten. Twee dagen rust en dan opnieuw knallen in Engeland.
9 januari tot 24 januari 2008
Trainingstage Zuid-Afrika
_th.jpg)
2007, een zeer geslaagd jaar voor mij. Een persoonlijk record van 5.40 meter en dat tijdens de finale van het EK onder de 23 in Debrecen. Dit smaakte uiteraard naar meer. In 2008 staan voor mijn leeftijd alleen de Olympische Spelen op de internationale agenda. De limiet voor deze wedstrijd is 5.70 meter en dat betekend dat ik me dit jaar met maarliefst 30 centimeter zal moeten gaan verbeteren om hieraan deel te kunnen nemen. Dit lijkt bijna een onmogelijke taak. In 2009 staan echter wel twee toernooien op het programma die haalbaar moeten zijn en waar ik een goede prestatie wil gaan leveren. Dit zijn opnieuw de EK onder de 23 in Kaunas(Litouwen) en daarnaast het WK voor senioren(Berlijn).
2008 kun je zien als een tussenjaar voor mij waarin ik een zo goed mogelijke basis wil leggen voor het seizoen van 2009. Ik ga dit jaar de overschakeling van de 4.90 meter lange stokken naar 5.00 meter stokken maken en daarbij ook mijn aanloop verlengen met twee passen naar 18 pas om mijn eindsnelheid te vergroten. Voor de grotere hoogtes zal ik nog beter mijn stok uit moeten gaan leren schieten en dit vereist een hoop techniek training.
Mijn coach Georges Friant was deze winter door de atletiekunie aangewezen om als bondscoach mee te gaan met de Olympische trainingsstage van de Olympische selectie naar Zuid-Afrika. Samen met mijn vriendin Denise Groot had ik het geluk dat wij mee mochten en dus in de warmte een begin konden maken met onze voorbereidingen voor dit seizoen en mijn achterhoofd het seizoen van 2009. Natuurlijk ben je niet zomaar in Zuid-Afrika. Dit kost naast een hoop regelwerk natuurlijk ook een hoop geld. Dankzij de Vrienden van de KNAU, Topsport Limburg, Arion International en de Atletiekunie is dit mij mogelijk gemaakt. Een hoop nieuwe ervaringen opgedaan, veel geleerd van al gearriveerde toppers en kwalitatief goede trainingen gedraaid.
Op woensdag 9 januari werden Denise, fysiotherapeut Maurice Penders en ik door Klaas Pollema naar het vliegveld in Frankfurt gebracht. Om 13.30 uur konden we inchecken voor onze rechtstreekse vlucht naar Kaapstad. We stonden helemaal voor in de rij, maar gingen toch als laatste het vliegtuig in. Een probleem met de stokken. We kregen te horen dat er voor onze tickets was betaald, maar niet voor de stokken. 30 euro per kilo overwicht werd er gerekend. Samen kwamen Denise en ik op 42 kilo overwicht. Even schrikken voor ons, maar gelukkig na een telefoontje met Rens, die via de Atletiekunie het reisbureau voor ons te pakken heeft gekregen, kon er geregeld worden dat er maar 8 euro per kilo betaald hoefde te worden en wilde de aardige mevrouw achter het loket er ook nog wel 10 kilo vanaf trekken.
De hele nacht door gevlogen. Het lukte me niet om te slapen, dus heb ik zeker vijf films gekeken. Helemaal gebroken stapte ik naar buiten. De zon stond hoog aan de lucht, 35 graden en een prachtige omgeving. Ik ben twee jaar geleden in Australië geweest en dat was mooi, maar dit sloeg alles. We moesten vanaf Kaapstad nog een half uur met de auto naar Stellenbosch. Mijn vermoeidheid werd gelijk weggenomen door de schoonheid van het land. Een hele vlakke omgeving met wijnvelden, tropische bomen, beekjes en op de achtergrond bergen. Het eerste stuk zie je om je heen allemaal krottenwijken en mensen die gewoon over de snelweg wandelen of zitten te wachten tot ze opgepikt worden voor hun werk. Naarmate je verder Kaapstad uitrijdt wordt de omgeving steeds groener.
Stellenbosch is duidelijk een rijkere stad. Het gasthuis Fijnbos was gedurende de twee weken ons onderkomen. Het gasthuis lag maar 500 meter van de atletiekbaan vandaan, waardoor we naar de trainingen konden wandelen. De atletiekbaan ligt aan de voet van een grote berg. Als je aangewandeld komt denk je bijna dat er een groot poster hangt, zo onwerkelijk. We hebben de eerste twee dagen heel erg rustig aan gedaan met trainen om toch een beetje te acclimatiseren. Op het heetste punt van de dag was trainen bijna niet mogelijk, dus trainde we altijd of in ochtend uren of in de namiddag. Ik heb de hele trainingsstage al mijn trainingen pijnvrij kunnen doen en ik heb een duidelijk stap vooruit gemaakt. Vooral in kracht en de techniek aan de stok zelf. Het was in het begin wel even wennen om de stap vanuit een indoor hal naar buiten te maken met deze warme omstandigheden. Ook stond er op de baan soms flink wat wind. Als deze bij het springen in de rug was werd je naar de afzet gedragen, maar was deze tegen dan was springen zo goed als onmogelijk. Gelukkig was dit laatste bij ons niet vaak het geval.
We hebben twee rustdagen gehad die wij hebben gebruikt om een bezoek aan de haven in Kaapstad te brengen en om de beroemde Tafelberg(met uitzicht op Robbeneiland) te beklimmen(met een kabelbaan). Je zat letterlijk in de wolken. Heel vaak is deze berg dicht voor bezoekers omdat er teveel wind staat of het zicht te slecht is, dus was het bijzonder dat we naar boven konden. Het was best jammer dat we niet meer van het land zelf hebben kunnen zien, al was ik na het trainen vaak blij dat ik kon uitrusten voor mijn volgende training. Bij ons gasthuis zat een zwembad en in Stellenbosch genoeg cafetaria’s om te ontspannen. Ik heb duidelijk gemerkt dat even weg zijn uit je dagdagelijkse situatie heel erg verfrissend werkt. Je kant op een stage heerlijk bezig zijn met je sport zonder dat je je druk hoeft te maken over andere dingen.
Volgend jaar heel graag opnieuw!
13 December 2007
Talent van de provincie Limburg 2007
Samen met twee andere sporters was ik voor het jaar 2007 genomineerd voor de titel talent van het jaar. In het nieuwe theater van Heerlen werd tijdens het Provinciale sportgala bekend gemaakt wie deze titel in ontvangst mocht gaan nemen.
Samen met mijn vaste trouwe fans hebben wij lekker gedineerd alvorens de prijzen in de grote zaal werden uitgereikt. Ik moet zeggen dat ik het best wel een beetje spannend vond. In de afgelopen weken kon iedereen zijn stem uitbrengen en deze bepaalde samen met een vakjury de winnaar. Wereldkampioen polsstokhoogspringen reikte de talentprijs uit. Op het moment dat hij de envelop open maakte kneep ik heel even in de hand van mijn moeder en die van mijn vriendin Denise……………..Rens: “Ik ken hem goed, talent van het jaar 2007 is geworden Wout van Wengerden” Yoehoeeee!!
Heel trots en blij heb ik de zaal toegesproken en de avond afgesloten met een groot glas champagne. Deze krijgt een mooie plek in mijn prijzenkast.
Springen op de markt in Aachen
(3e plaats, 5.55 meter, evenaring persoonlijk record!!)
Al vele jaren zit ik in September op de tribune om te kijken bij het marktplein springen op de Katschhof in Aachen. Deze wedstrijd is altijd vlak nadat de grote toernooien zijn afgelopen. Hierdoor zijn de springers meestal in goede vorm en is er altijd een topveld aanwezig. Dit jaar was het helemaal het geval, omdat het WK in Berlijn was en er nog een aantal topspringers in Duitsland zaten. Het mooiste van het evenement was voor mij, dat ik hem dit keer als springer mocht meemaken en niet meer vanaf de tribune. Ik lig sinds dat ik weet dat ik hier mag meedoen al te draaien in mijn bed en fantaseer ik erover hoe het zou zijn om hier te mogen springen. De dag voor de wedstrijd werd ik door de organisatie uitgenodigd voor een persmoment. Hier werden wat foto's en interviews afgenomen voor lokale kranten en radio’s. Op de dag van de wedstrijd zelf voel ik al de hele dag dat ik gespannen ben. Tijdens het inspringen loopt het op de Katschhof helemaal vol. Tot zover je kan kijken staan er in de straten mensen. Mijn sponsor Arion was met een flinke delegatie afgekomen om mij te ondersteunen, wat mij nog weer extra motiveerde.
Tijdens het inspringen waren de omstandigheden extreem moeilijk. Keiharde wind tegen, waardoor afzetten voor velen onmogelijk leek. Ik kon gelukkig een goede sprong maken, waardoor ik met vertrouwen de wedstrijd inging. 5.20 meter in een keer. Het begin was super. Ik sprong op het nummer Paint it black van de rolling stones. Op de beat van de muziek klapt iedereen mee. Je wordt als het ware door het publiek gedragen naar de lat toe. Sensationeel. Toen ook over 5.35 meter in een keer. Op 5.45 meter sprong ik mijn stok te licht en moest ik wisselen. De tweede poging ging ik er ontzettend goed overheen. Wat een gevoel. Het hele publiek uit zijn dak. Waar ik ook liep kreeg ik applaus. Kippenvel en een hardslag van 180. Toen ik vervolgens ook nog over 5.55 meter ging, een evenaring van mijn persoonlijk record was de sfeer echt ongelofelijk. Zo een extreem warme en goede sfeer had ik nog nooit meegemaakt. Op 5.60meter kwam ik er niet meer overheen. Maar de wedstrijd was voor mij een groot succes. Met 7 deelnemers aan het wereldkampioenschap en 5 andere grootheden in het polsstokhoogspringen eindigen op een 3e plaats als jong broekie. Op de tweede plaats de nummer twee van de wereld Romain Mesnil met een zelfde hoogte. Bjorn Otto won met een hoogte van 5.75 meter. Een evenement om niet meer te vergeten. Volgend jaar mag ik hopelijk weer!
Nu nog een week goed trainen en dan mag ik nog een keer springen en dan is het seizoen over. In Dusseldorf op het vliegveld. Het schijnt opnieuw een gigantisch evenement te gaan worden. Ik heb er helemaal zin in.
5 augustus 2009
Springen op de markt in Norderney. (2e plaats, 5.40 meter)
Na de winst op het Nederlands kampioenschap kreeg ik van Marc Osenberg(manager) gelijk de vraag of ik met mijn Duitse collega's mee wilde springen op het Duitse Waddeneiland Norderney. Van vele andere springers had ik al gehoord dat dit een van de sfeervollere polsstokevenementen in het jaar zou zijn. Uiteraard zijn Jason en ik meteen weer in de auto gesprongen voor een goeie 400 kilometer rijden. Op de veerboot met een auto met stokken. Helaas zat ik toen nog zonder fototoestel en heb ik dit niet vast kunnen leggen. Mijn ouders waren op vakantie met de boot en laten die nou net in de buurt van Norderney zijn. Mijn ouders zijn komen kijken. Ik had ze al weer ruim 3 weken niet gezien dus dat kwam heel erg mooi uit. De springers hadden niet overdreven. Het evenement was bizar. Zoveel mensen rondom de polsstokmat had ik nog nooit gezien. De wind was tijdens het springen vrij lastig en daarom vielen de prestaties allemaal een beetje tegen. Ik sprong weer in een topveld. 12 springers met persoonlijke records boven de 5.50 meter. Ik ging in een keer over 5.20 meter heen en in een keer met een super sprong over de 5.40 meter. Ik miste drie keer net de 5.50 meter, maar werd wel mooi 2e. Erg genoten. We zaten in een prachtig hotel vlak naast het plein waar het polsstokevenement werd georganiseerd. In een hotel waar je zelf nooit zo snel zou komen. Na de wedstrijd zijn we met alle springers en organisatoren uit eten geweest en hebben we een feestje gebouwd. Dat kunnen polsstokspringers wel. De volgende morgen samen met Jason lekker pannenkoeken gegeten aan boord bij mijn ouders. Vervolgens zijn we teruggereden naar mijn appartementje in Geleen. Met een 3e plaats in Leverkusen, een 1e plaats op het NK en een 2e plaats in Norderney kon ik wel spreken van een zeer geslaagde week.
2 augustus 2009
Goud! (5.42 meter)
Na de wedstrijd van Leverkusen had ik flink wat zelfvertrouwen voor het Nederlands kampioenschap. Het beloofd een spannende, interessante wedstrijd te worden. Vooral Robbertjan Jansen is al het het hele seizoen super en stabiel aan het springen. Ook Christian Tamminga doet mee en is er op de NK’s altijd goed bij. Daarnaast doen Eelco Sintnicolaas en Jorn het goed dit seizoen. Na een voor mijn doen matig inspringen begon voor mij de wedstrijd op 5.22 meter. In een keer eroverheen. De eerste hoogte vind ik het spannendst. Wanneer deze lukt in de eerste poging begint voor mij het juiste wedstrijdgevoel altijd te komen. De rest springt allemaal op 5.22 meter en slaagt ook. Christian besluit om 5.27 meter als tussenhoogte te nemen en springt hier in zijn tweede poging overheen. Dit brengt hem aan de leiding. De rest slaagt er niet in om nog een volgende hoogte te halen. Ook Robbertjan, die dit seizoen al goed was voor zeven keer over de 5.50 meter mist de 5.37 meter. Hij was tijdens het inspringen vervelend gevallen en had hier nog de nodige last van. Ikzelf had besloten om als tweede hoogte naar 5.42 meter te gaan. Ik wist dat wanneer ik hier over heen sprong ik Nederlands kampioen zou zijn. Gelijk in mijn eerste sprong vlieg ik eroverheen!! Geweldig. Mijn eerste Nederlandse titel. Ik kwam helaas niet meer hoger. Op een Nederlands kampioenschap gaat het uiteindelijk om de titel, en die is binnen. Heel blij! Chris wordt tweede met 5.27 meter en gedeeld derde Eelco en Robbertjan met 5.22 meter.
31 juli 2009
3e plaats op de Bayer meeting in Leverkusen.
(5.50 meter, seizoensbeste prestatie)
Op vrijdagavond, twee dagen voor het NK heb ik besloten om nog een wedstrijd te springen in Leverkusen. Hier op de Fritz Jacobi Anlage zijn elk jaar goede omstandigheden om te kunnen springen. Er ligt een grote mat, de wind is meestal gunstig en er is altijd een zeer sterk deelnemersveld. Dit was ook dit jaar het geval. De Duitse top, aangevuld met twee buitenlanders waaronder ikzelf. We gingen van start op een hoogte van 5.20m. In mijn eerste poging. Vervolgens 5.40m in mijn 2e poging en ook 5.50m in mijn 2e poging. Een nieuwe beste seizoensprestatie! Ook technisch begint het wat beter te lopen. Vooral de 5.50m was een hele nette sprong. Nu op naar het NK. Spannend. Jason sprong overigens over een hoogte van 5.20m.
21 juli 2009
Een Canadees op visite!
Drie jaar geleden ben ik tijdens de Papendal voor het eerst de Canadees Jason Wurster tegengekomen. Hij is de Canadees kampioen polsstokhoogspringen. Sinds toen zijn we hele goede vrienden geworden. Hij springt elk jaar gedurende een maand polsstokwedstrijd in Europa en dan verblijft hij bij mij. Mijn sportieve manager Marc Osenberg helpt hem bij het vinden van wedstrijden waar we dan samen gaan springen. Dit jaar verblijft hij drie weken bij mij. Met mijn nieuwe appartement dat ik sinds maart heb is dit goed te doen en vooral gezellig.
19 juli 2009
Finale EK onder de 23. (5.15 meter en 12e plaats)
Na een makkelijke kwalificatie keek ik ontzettend uit naar de finale. De weersomstandigheden waren echter ontzettend slecht. Tijdens het inlopen moesten we nog schuilen voor de stortbuien en het onweer. Ik maakte me geen zorgen. Ik zie slecht weer altijd als een voordeel voor mijzelf. Het is een probleem van de concurrentie. Tijdens het inspringen was de wind keihard van de zijkant en kreeg ik het niet voor elkaar om een sprong af te maken. Ik viel zelfs net naast de insteekbak. Ik ging dus niet bepaald met een goed gevoel de wedstrijd in. Tijdens mijn eerste twee sprongen op mijn aanvangshoogte van 5.15meter kwam ik dan ook niet goed door en viel ik op de lat. Met toch wel wat mazzel kon ik mezelf er tijdens de 3e poging overheen worstelen. Tot mijn grote spijt was dit ook gelijk mijn eindstation. Ik kwam niet meer over de 5.30m heen. Het zure van de wedstrijd was, dat vanaf 5.40m de wind totaal is gaan liggen en de omstandigheden 90 graden draaide. Zo kan het lopen. Ik heb alles gegeven, maar was gewoonweg nog niet sterk genoeg om in moeilijke omstandigheden goed te kunnen springen. 's Avonds met een mooi feest afscheid genomen van toch maar weer een internationaal toernooi.
17 juli 2009
Qualificatie Ek onder 23. Door naar de finale! (5.40 meter)
De dag van de kwalificatie was aangebroken. Om 6 uur ’s morgens ging de wekker al. Het moment van de waarheid. Als je maar eenmaal door de finale heen komt ben je al een hele stap verder. Ik merk dat ik extra zenuwachtig ben, omdat ik nog maar zo weinig wedstrijden gesprongen heb dit jaar. Het voelt best raar om een EK te springen in mijn nog vroege seizoen.
5.10meter in een keer. 5.20meter in een keer. 5.30 in de tweede poging. 5.40m in een keer. Door naar de finale! Over twee dagen moet ik weer aan de bak. Nu komt het meest vervelende van het hele toernooi. Wachten, wachten, rusten, wachten, rusten...enzz... snurk.
28 april 2009 te Tenerife
Boottocht, vulkaanbezoek
Tijdens de trainingsstage is er uiteraard ook tijd om het eiland te bezichtigen. Samen met Olympiagangster Jolanda Keizer, zuster Sandra en coach Guido Bonsen maken we een boottocht en zien walvissen en dolfijnen. Ook zwemmen we onder de rotsen van Los Gigantos. We zien Georges Friant zelfs nog een achterwaartse salto van de boot maken. En ja, hij staat op camera. Dus een dezer weken is hij zeker op Losse Veter te vinden. Met Georges bezoek ik ook nog de vulkaan, het lijkt alsof ik op de maan wandel. Ik ben sowieso een natuurliefhebber en geniet van alle uitzichten. Heel veel verschillende landschappen achter elkaar.
De paralympische selectie arriveert halverwege onze stage. Allemaal mensen die ik nog nooit eerder heb ontmoet en een deel van de atletiek waar ik nooit iets mee te maken heb. Tijdens deze stage groeit mijn respect voor de gehandicaptensport enorm . Allemaal mensen met een bijzonder verhaal en misschien meer vechtlust en doorzettingsvermogen dan de doorsnee topsporter. Voor mij opnieuw een motivatie om iets meer te geven. Nu lekker naar huis, waar mijn Duitse vriendin op Düsseldorf Flughafen op mij wacht. Ik bericht gauw weer vanuit Nederland.
26 april 2009 te Tenerife
Het vervolg
Na de eerste zeer geslaagde springtraining spring ik nog vier keer. In de laatste drie trainingen heb ik de stap gemaakt naar 10 pas aanloop. Mijn wedstrijdaanloop is 18 passen. Ik ben meer dan tevreden over de techniektrainingen die ik doe. In mijn laatste techniektrainingen moet ik van springen uit 10 pas zelfs teruggaan naar 8 pas, omdat al mijn stokken te licht zijn. Ik had stokken meegenomen waarvan ik niet dacht dat daarmee te kunnen springen, dus dit is een flinke stap. De 10 maanden van wachten en investeren werpen zijn vruchten af. Het koord waarover ik spring gaat alweer boven de 5 meter en dan mag je jezelf weer een beetje topper voelen. Dat is de grootste stap die ik mentaal zet in deze twee weken. Ik ben geen patiënt meer, maar atleet. Nu is het een kwestie van rustig verder werken aan mijn snelheid, kracht en het uitbouwen van mijn aanloop. Het is zaak dingen niet te overhaasten omdat ik anders het gevaar loop opnieuw geblesseerd te raken.
16 april 2009 te Tenerife
Eerste echte springtraining na 10 maanden
Eindelijk is het zover. Ik deed de afgelopen weken al springtrainingen in de zandbak en liep al wat met de stok, maar nu is eindelijk het moment gekomen om echt te springen. Een bijzonder moment. Hoe zal het voelen om weer een stok te buigen en ondersteboven weggeschoten te worden? Ik heb bijna nooit last van blessures en daarom zijn die 10 maanden voor mij een enorm lange tijd. Na wat Yagodins (sprongen aan gebogen stok zonder in te rollen) uit 8 pas mag ik een set van drie sprongen maken waarbij ik mag inrollen. Op gewone trainingsschoenen sta ik klaar, ik ben nerveus. Maar, ik vlieg weer! Mijn eerste sprong na 10 maanden is technisch de beste sprong die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Wat een geweldig gevoel en vooruitgang zonder in training gesprongen te hebben. Ik voel me fantastisch, zeker als ook Georges en biomechanicus Frank net zo enthousiast zijn als ik. Drie sprongen van zeer hoge kwaliteit. Op naar de volgende.
14 april tot en met 28 april 2009
Trainingsstage Tenerife
Twee weken lang de warmte in en alleen maar met mijn sport bezig zijn. Een groot deel van de Nederlandse selectieatleten verblijft in de periode van 30 maart tot en met 30 april op de Canarische eilanden om zich daar voor te bereiden op het komende baanseizoen. 14 april vertrek ik samen met mijn coach en atlete Denise Groot naar Tenerife. Ook biomechanicus Frank de Witte is er vijf dagen om ons te begeleiden. Gek genoeg ben ik in mijn hoofd nog niet echt bezig met de trainingsstage. Voor mijn gevoel zit ik van de een op de andere dag in Tenerife. Ik heb een behoorlijk druk leven de laatste tijd en merk dat ik daardoor veel meer van dag tot dag leef. Het voelt goed te weten dat ik nu lekker kan gaan trainen zonder alle andere drukte. Slapen, eten, trainen, eten, rusten, trainen, eten, relaxen, slapen enz. Dit wordt mijn leven de komende twee weken. Het klinkt als vakantie, maar het wordt zowel mentaal als fysiek zwaar. Voor de eerste vijf dagen heeft Rens Blom al zeven trainingen op het programma gezet. Aan de bak dus.
6 april 2009
Onthulling Limburg Olympic bus
Topsport Limburg start tijdens de BKD dagen in het Mecc in Maastricht met de campagne 'Limburg, bridge to London'. Een campagne om de kansen te laten zien die de Olympische Spelen van Londen 2012 bieden aan sport, bedrijfsleven, zorg, onderwijs, cultuur en toerisme. Dit gebeurt in de vorm van verschillende evenementen. De onthulling van een echt klassieke Engelse dubbeldekker met een sportieve opdruk is onderdeel van het eerste evenement. De bus heeft als functie de beleving en passie van het grootste sportevenement ter wereld uit te stralen. Ik ben uitgenodigd om samen met zes andere sporters over onze Olympische droom te vertellen. Iedereen in Limburg die maar iets met sport te maken heeft of wilt hebben is hierbij aanwezig. Na een programma met zowel sportieve acts als het uitdragen van plannen wordt de bus met een groots vuurwerkspektakel onthuld en wordt er champagne gedronken. Dit soort evenementen zijn prachtig om een netwerk op te bouwen en kennis te maken met verschillende partijen.
30 maart tot en met 3 april 2009
Weekje Leverkusen
Mijn coach Georges Friant is een week op skivakantie in Italië en aangezien ik geen zin heb om alleen te trainen ben ik voor vijf dagen in Leverkusen. Hier traint het grootste gedeelte van de Duitse top van het polsstokspringen: Danny Ecker, Lars Boergeling, Richard Spiegelburg, Tobias Scherbarth, Malte Mohr en nog vele anderen. In Sittard zijn de trainingsfaciliteiten ideaal, maar mis ik wel eens polsstokspringers van hetzelfde niveau waar ik van leer en mijzelf aan op kan trekken. Dat is een belangrijk aspect om een betere springer te worden. Ik probeer minimaal twee keer in de week in Leverkusen te zijn om samen met deze mannen mijn trainingen doen. Daar ben ik een van de velen. Ik zie aspecten in de training die ik nog niet ken en kan omgaan met jongens die exact dezelfde dingen tegenkomen in hun leven op weg naar de top. Dit motiveert mij ontzettend. Daarnaast geeft het een hele hoop lol. Richard Spiegelburg was een week op skivakantie en hij leende mij zijn appartement. Ik heb de hele week samen met Björn Elberding, de Duitse bondscoach, samengewerkt en nieuwe dingen geleerd. Een zeer geslaagde week.
15 maart 2009
AA team presentatie
Tijdens het 50 jarig bestaan van NOS studio sport werd er in een prachtig verlichte zaal het nieuwe AA talententeam gepresenteerd. En het mooie is, ik zit erin. Samen met Amanda Spiljard, Jamile Samuel, Mellisa Boekelman (die er niet bij kon zijn) zijn wij voor het komende jaar het talententeam dat wordt ondersteund door zowel de atletiekunie, AA drink als Asics. Om beurten werden we naar voren geroepen om door presentator Theo Reitsma geïnterviewd te worden over onze ambities voor de komende jaren en ons gevoel bij het AA team. Trots vertelde ik natuurlijk mijn verhaal. Vervolgens werden de contracten getekend en zijn we lekker met zijn allen gaan lunchen. Ik kijk vooruit naar een mooie samenwerking.
13 maart 2009
Bezoek Peter Vergouwen
Ik ben om 09.30 in de auto gestapt richting ziekenhuis de Gelderse Vallei in Ede voor een medische controle. Ondanks dat mijn lies de laatste tijd zeer goed voelt, was het nog wel een beetje spannend of Peter Vergouwen hetzelfde zou constateren.
Na 2,5 uur onderzoek en doorspreken van mijn trainingsarbeid tot nu toe stapte ik zeer voldaan de auto in. Ik mag beginnen aan mijn opbouw met lopen en springen! Peter was zeer tevreden over de vooruitgang en kon mijn blessure met geen enkele test provoceren. Het is nu zaak om niet in een keer te veel gekke dingen te gaan doen, maar rustig en gecontroleerd te gaan opbouwen en wie weet hoe snel het gaat. Mijn lichaam is verder goed getraind, dus ik ben niet bang dat ik fysiek een hele grote achterstand heb. 14 April vertrek ik voor 2 weken samen met de olympische selectie richting Tenerife om me daar in de warmte te kunnen voorbereiden op het seizoen.
11 maart 2009
Licht aan het eind van de tunnel!
Aan een lang traject van sleutelen aan mijn lichaam en herstellen van een hardnekkige liesblessure komt een eind. Ik zie nu eindelijk licht aan het einde van de tunnel. In mijn lichaam zit een aantal punten waar ik heel hard aan moet werken. Om het simpel te houden: er is een disbalans in kracht tussen verschillende spieren waardoor mijn bekken scheef wordt getrokken. Daardoor is enorme stijfheid ontstaan in mijn schoudergordel. Ondanks het feit dat ik dit seizoen flink vooruit ben gegaan was dit goed te zien in het springen. Het grootste gedeelte van mijn sprong deed ik op pure kracht, terwijl polsstokspringen juist een onderdeel is waar je zo ontspannen mogelijk moet bewegen om daarmee zoveel mogelijk snelheid te ontwikkelen om in een vloeiende beweging de sprong te maken. Mijn sprong bestond uit verschillende delen waarbij ik door mijn kracht heel veel kon compenseren.
Samen met sportarts Peter Vergouwen, biomechanicus Frank de Witte, ostiopaat Maurice Penders, coach Georges Friant en coördinator Rens Blom heb ik een heel traject afgelegd waarin we mijn lichaam hebben onderzocht en vervolgens stapsgewijs mijn disbalans hebben weggewerkt. Ik ben klaargestoomd om straks de sprong effectiever en vloeiender te laten verlopen. Maar ook de kans op blessures neemt hierdoor af.
Vrijdag heb ik een afspraak met Peter Vergouwen waarin hij gaat onderzoeken of ik helemaal klaar ben om weer te springen. Ik kan niet wachten! Ik ben zo goed als pijnvrij en ben in mijn trainingen al weer loopoefeningen en insteekoefeningen met stok aan het doen. Ik ben nog maar één stap verwijderd van springen.
5/8 maart 2009
Europese kampioenschappen
Het afgelopen weekend heb ik intensief voor de tv gehangen met een laptopje op mijn schoot om live uitslagen te volgen van het Europese kampioenschap indoor. De limiet van het EK indoor voor polsstokhoogspringen ligt op 5.55 meter, precies mijn recordhoogte van dit seizoen. Net als op het NK moest ik even op mijn tanden bijten om opnieuw toeschouwer te zijn in plaats van deelnemer. Het klinkt misschien raar, maar ik heb het hele weekend plaatsvervangende zenuwen gehad voor de Nederlandse atleten en een aantal buitenlandse atleten die ik goed ken. Spannend. Ik ken zelf het gevoel van een toernooi maar al te goed . Ik weet wat voor druk er is en hoeveel adrenaline er door je bloed stroomt. Je wilt maar een ding. Alles laten zien wat je kunt. En nog meer.
Van vrijdag op zaterdag heb ik zelfs minder geslapen omdat een van mijn beste vrienden (Eelco Sintnicolaas) moest starten op de meerkamp. Hij ging de wedstrijd in als wereldranglijstaanvoerder. Geweldig. Eelco en ik waren als D junior al concurrenten en zijn samen opgegroeid in de wedstrijdatletiek. We hebben op vrijwel dezelfde momenten dezelfde stappen gezet. Samen op de EJK, WJK geweest en altijd waren we even enthousiast, fanatiek en serieus. We lagen tijdens de WJK in Beijing bij elkaar op de kamer en lagen soms wel tot 00.00uur te praten over de wedstrijd die komen ging. Beide met dezelfde spanningen. Ik was erg trots om hem te zien voor het grote publiek. Helaas moest hij geblesseerd afhaken, maar ben er zeker van dat hij nog ver gaat komen. Ik heb hier zelf weer heel veel energie uitgeput. Ik ben ervan overtuigd dat als je enthousiast bent en hard werkt je er absoluut komt. Eelco heeft een flinke stap gezet, nu ben ik weer aan de beurt! :)
14/15 februari 2009
NK atletiek indoor
Vorig jaar won ik op mijn 21ste verjaardag tijdens het NK indoor de zilveren medaille. Nu, een jaar later, zit ik op de tribune, omdat ik nog moet herstellen van mijn liesblessure. Ik heb nog nooit zo'n warme sfeer tijdens een NK gevoeld. Volle tribunes, sfeervolle muziek, goede verlichting en in eigen land.
De nieuwe indoorhal in Apeldoorn ziet er geweldig uit. Ik bedenk me nu dat ik de hal echt alleen nog maar vanaf de tribune heb gezien. Dit is heel wat anders dan vanaf het middenveld, waar ik normaal gesproken sta. Dan beleef je de wedstrijd op een hele andere manier. Ik heb ervan genoten om veel van mijn vrienden en collega-atleten in actie te zien. Al heb ik van tevoren flink getwijfeld of ik wel wilde gaan kijken. Je wordt de hele dag geconfronteerd met het feit dat je zelf niet deelneemt terwijl dat het liefste is wat je doet. Dat vind ik lastig.
Ik vind dat het goed is om tijdens een blessureperiode toch intensief betrokken te blijven bij de sport en dat gaf de doorslag om te gaan kijken.
Kortom een geslaagde dag met gemengde gevoelens. Maar dit moet het laatste NK worden waar ik niet met een stok in mijn hand te vinden ben. Dit is echt mijn wereld. Hier voel ik me thuis.
2 februari 2009
Volgende stap in mijn herstel: conditie opbouwen
Naast mijn correctieve oefeningen en het wegwerken van de disbalans tussen mijn spieren, heb ik van sportarts Peter Vergouwen en biomechanicus Frank de Witte toestemming gekregen om rustig mijn conditie weer een beetje op peil te brengen. Ik begin rustig met het opbouwen op fiets en crosstrainer. In deze fase moet ik voorzichtig zijn met schokbelasting. Dit houdt in dat ik nog niet ren, afzet of andere dingen doe waarbij mijn lichaam een schok moet opvangen. Ik fiets rustig aan steeds meer en doe mee met de spinninglessen in de sportschool. Hier fiets ik 45 minuten lang op muziek waarin ik steeds moet aanpassen in snelheid, zwaarte, zitten en staan. Als ik dit pijnvrij kan doen wordt de volgende stap lopen en van daaruit weer springen. Ik ben blij dat ik stiekem weer een klein beetje mag denken aan springen, al mag ik dat van mijn begeleidingsteam nog niet hardop zeggen :. Eerst maar eens kijken hoe mijn benen op deze belasting reageren.
16 februari 2008
Nederlands kampioenschap
Een spannende dag! Het Nederlands kampioenschap en het vieren van mijn verjaardag tegelijkertijd. Omdat pas volgend jaar de indoorhal in Apeldoorn klaar is werd ook dit jaar de wedstrijd in Gent gehouden. Ik ben de dag begonnen met een lekker ontbijt bij mijn ouders ter ere van mijn verjaardag. Ik moest helaas de taart en andere lekkernijen laten staan, want die wilde ik bij het springen natuurlijk niet mee de lucht in nemen.
Op het Nederlands kampioenschap is er meestal meer publiek als op andere wedstrijden en door de reclame, televisie en professionele organisatie hangt er altijd een spannende sfeer. Het is voor veel atleten het ultieme meetmoment om te kijken waar je staat in de voorbereiding op je buitenseizoen. Je ziet waar je beperkingen(winstpunten) liggen, hoe je ervoor staat ten opzichte van je concurrenten en hoe je je ontwikkelt ten opzichte van de afgelopen zomer.
Bij aankomst in de hal kwamen veel mensen mij feliciteren met mijn verjaardag en mijn 5.35meter op de interland. Om mijzelf te beschermen ben ik zo snel mogelijk naar het inloopveld onder de tribune gegaan. Hier ben ik lekker gaan op een handdoek gaan liggen voordat ik begon met mijn warming-up. In alle drukte(zelfs op het inloopveld) heb ik prima mijn laatste voorbereiding op de wedstrijd kunnen treffen. Eenmaal aan het inspringen voelde ik de twee wedstrijden van afgelopen week nog wel een beetje in mijn benen. Ik liet de lat één keer op 5.20 leggen en sprong daar gelijk overheen. Dit gaf mij veel zelfvertrouwen voor mijn wedstrijd.
Op 5.15 meter begon ik de wedstrijd. Alleen Laurens Looye en ik waren op deze hoogte nog in de wedstrijd. Beide sprongen wij foutloos over deze hoogte heen. De volgende hoogte was 5.25 meter. De eerste sprong was mijn stok wat aan de lichte kant dus haalde ik de lat er bij het stijgen vanaf. Laurens haalde deze hoogte wel in zijn eerste poging. Gelukkig slaagde ik in mijn tweede poging ook. Ik besloot om als volgende hoogte op 5.35 meter te springen. Ik had goede benen, maar geen superbenen vandaag dus moest ik er dubbel zo hard voor werken. Ik wist in mijn derde poging opnieuw over 5.35 meter te springen. Laurens ging na het halen van de 5.25 meter naar een hoogte van 5.40 meter. Hij slaagde in zijn eerste poging op deze hoogte. Op 5.45 meter zat ik er twee sprongen dichtbij. Mijn arm was net de boosdoener dat de lat niet wilde blijven liggen. Ook bij Laurens was het afgelopen. Hij probeerde het nog drie keer op 5.50 meter. Laurens Nederlands kampioen en ik stond tevreden met een zilveren medaille op het podium.
In overleg met coach Georges Friant hebben we besloten dat ik nog deelneem aan het Nederlands studentenkampioenschap dat op 16 maart wordt georganiseerd. Na deze wedstrijd is mijn indoorseizoen officieel afgelopen en zetten we het tweede deel van mijn wintertraining voort.
13 februari 2008
Interland Engeland
Net als vorig jaar werd er weer een springinterland in het Engelse Lee Valley georganiseerd. De beste ver, hoog, hinkstap en polsstokhoogspringers van de categorieën onder de 18, onder de 23 en senioren van Engeland en Nederland mochten het tegen elkaar op gaan nemen. Vorig jaar blesseerde ik mij vlak voor deze wedstrijd en kon ik toen helaas niet meegaan, maar dit keer gelukkig wel.
Met een bus vol springers vertrokken we vanuit Breda richting Calais, om daar vervolgens met de tunneltrein de oversteek naar Engeland te maken. In Engeland was het nog een ruime twee uur rijden tot het hotel. Mijn eigenlijke kamergenoot had vlak voor deze wedstrijd afgezegd, dus kwam ik alleen op de kamer te liggen. Toen er uiteindelijk kamers te weinig bleken te zijn kwam ik terecht op de kamer van Fysiotherapeut Tjalling Kramer. In 2006 op het WJK in China was hij ook mee dus kende wij elkaar al. Voor het eten zijn we met de hele ploeg nog even gaan kijken in de wedstrijdhal. Een mondobaan met een gigantische polsstokmat. De perfecte voorwaarden voor een mooie prestatie.
Ik ben lekker vroeg naar bed gegaan en heb gelukkig goed geslapen. Voordat wij aan de beurt waren sprong Denise een nieuw Nederlands juniorenrecord indoor (3.90 meter) en dat was natuurlijk een positieve stimulans voor ons heren. Samen met Laurens Looye en Joël de Water heb ik wat ingelopen en later en begonnen we met de wedstrijd. Het inspringen ging vele malen beter dan het Vlaamse kampioenschap van afgelopen zaterdag, dus ik zat vol zelfvertrouwen. 5.10 meter begonnen en in één keer gehaald. Ik vloog echt over deze hoogte heen. Mijn stok was iets aan de lichte kant, dus besloot ik om een zwaardere stok te nemen. 5.25 meter was mijn vervolghoogte, wat een nieuw indoorrecord voor mij zou betekenen. Eerste poging net met mijn arm de lat eraf gehaald. In de tweede poging ging ik hier wel overheen. De volgende hoogte was 5.35 meter. Ondanks dat mijn eerste aanloop niet zo goed was en de sprong wat vreemd aanvoelde ging ik ook direct over deze hoogte heen. Op 5.45 meter wist ik nog 2 hele aardige sprongen af te leveren, maar was de koek op. Een persoonlijk indoorrecord met 15 centimeter en de wedstrijd ook nog eens gewonnen. Dit betekent een heel goed vooruitzicht op het Nederlands kampioenschap van komend weekend.
Nu is het een kwestie van goed uitrusten de komende dagen. Zaterdag wil ik weer fris aan de start te verschijnen.
10 februari 2008
Vlaams kampioenschap
Tijdens de terugvlucht uit Zuid-Afrika heb ik waarschijnlijk iets verkeerds gegeten en ben een paar dagen flink ziek geweest, ik kon om deze reden en wat gebrek aan geschikte wedstrijden pas op 10 februari mijn eerste officiële indoorwedstrijd springen van dit seizoen. Mijn coach Georges Friant had met de Vlaamse atletiekliga geregeld dat ik als buitenlander buiten mededinging kon meespringen met de Vlameningen in de Gentse topsporthal.
Altijd spannend een eerste wedstrijd. Vanuit de training weet je wel ongeveer hoe het gaat met springen, maar in een wedstrijd is alles toch net iets anders. Er komt een stukje wedstrijdspanning bij, je hebt tegenstanders en de wedstrijd is vaak op een andere accommodatie dan je gewend bent in training.
Onder de tribunes ligt een 300 meter lange inloopbaan, waar ik mijn warming-up heb gedaan voordat ik de piste(zoals de Belgen dit zeggen) betrad. Ik heb een rondje of 4 losgelopen, wat rekoefeningen, vormspanning, loopscholing en versnellingen gedaan en toen was ik klaar om te beginnen met inspringen. Al mijn oefeningen lieten zien dat mijn vorm best goed is, maar alles voelde toch wat vermoeid aan. Net alsof ik nog een paar dagen rust nodig had om de optimale benen te krijgen.
Dit kwam ook naar voren in de wedstrijd zelf. Ik begon op een hoogte van 5.10 meter en deze haalde ik de eerste poging heel slordig eraf. Veel te weinig geconcentreerd en daarom eigenlijk een weggegooide poging. Gelukkig was mijn tweede poging een stuk beter en vloog ik er ditmaal wel goed overheen. Op 5.25 meter kreeg ik het voor elkaar om de lat er 3 keer net niet op te laten liggen en moest ik het dus uiteindelijk met 5.10 meter doen. Niet helemaal wat ik gehoopt had voor een eerste wedstrijd. Woensdag heb ik een interland in Lee Valley en volgende week zaterdag op mijn verjaardag het Nederlands kampioenschap dat voor de laatste keer in Gent wordt gehouden. Hier liggen dus nieuwe kansen om een goede prestatie neer te zetten. Twee dagen rust en dan opnieuw knallen in Engeland.
9 januari tot 24 januari 2008
Trainingstage Zuid-Afrika
.jpg)
2007, een zeer geslaagd jaar voor mij. Een persoonlijk record van 5.40 meter en dat tijdens de finale van het EK onder de 23 in Debrecen. Dit smaakte uiteraard naar meer. In 2008 staan voor mijn leeftijd alleen de Olympische Spelen op de internationale agenda. De limiet voor deze wedstrijd is 5.70 meter en dat betekend dat ik me dit jaar met maarliefst 30 centimeter zal moeten gaan verbeteren om hieraan deel te kunnen nemen. Dit lijkt bijna een onmogelijke taak. In 2009 staan echter wel twee toernooien op het programma die haalbaar moeten zijn en waar ik een goede prestatie wil gaan leveren. Dit zijn opnieuw de EK onder de 23 in Kaunas(Litouwen) en daarnaast het WK voor senioren(Berlijn).
2008 kun je zien als een tussenjaar voor mij waarin ik een zo goed mogelijke basis wil leggen voor het seizoen van 2009. Ik ga dit jaar de overschakeling van de 4.90 meter lange stokken naar 5.00 meter stokken maken en daarbij ook mijn aanloop verlengen met twee passen naar 18 pas om mijn eindsnelheid te vergroten. Voor de grotere hoogtes zal ik nog beter mijn stok uit moeten gaan leren schieten en dit vereist een hoop techniek training.
Mijn coach Georges Friant was deze winter door de atletiekunie aangewezen om als bondscoach mee te gaan met de Olympische trainingsstage van de Olympische selectie naar Zuid-Afrika. Samen met mijn vriendin Denise Groot had ik het geluk dat wij mee mochten en dus in de warmte een begin konden maken met onze voorbereidingen voor dit seizoen en mijn achterhoofd het seizoen van 2009. Natuurlijk ben je niet zomaar in Zuid-Afrika. Dit kost naast een hoop regelwerk natuurlijk ook een hoop geld. Dankzij de Vrienden van de KNAU, Topsport Limburg, Arion International en de Atletiekunie is dit mij mogelijk gemaakt. Een hoop nieuwe ervaringen opgedaan, veel geleerd van al gearriveerde toppers en kwalitatief goede trainingen gedraaid.
Op woensdag 9 januari werden Denise, fysiotherapeut Maurice Penders en ik door Klaas Pollema naar het vliegveld in Frankfurt gebracht. Om 13.30 uur konden we inchecken voor onze rechtstreekse vlucht naar Kaapstad. We stonden helemaal voor in de rij, maar gingen toch als laatste het vliegtuig in. Een probleem met de stokken. We kregen te horen dat er voor onze tickets was betaald, maar niet voor de stokken. 30 euro per kilo overwicht werd er gerekend. Samen kwamen Denise en ik op 42 kilo overwicht. Even schrikken voor ons, maar gelukkig na een telefoontje met Rens, die via de Atletiekunie het reisbureau voor ons te pakken heeft gekregen, kon er geregeld worden dat er maar 8 euro per kilo betaald hoefde te worden en wilde de aardige mevrouw achter het loket er ook nog wel 10 kilo vanaf trekken.
De hele nacht door gevlogen. Het lukte me niet om te slapen, dus heb ik zeker vijf films gekeken. Helemaal gebroken stapte ik naar buiten. De zon stond hoog aan de lucht, 35 graden en een prachtige omgeving. Ik ben twee jaar geleden in Australië geweest en dat was mooi, maar dit sloeg alles. We moesten vanaf Kaapstad nog een half uur met de auto naar Stellenbosch. Mijn vermoeidheid werd gelijk weggenomen door de schoonheid van het land. Een hele vlakke omgeving met wijnvelden, tropische bomen, beekjes en op de achtergrond bergen. Het eerste stuk zie je om je heen allemaal krottenwijken en mensen die gewoon over de snelweg wandelen of zitten te wachten tot ze opgepikt worden voor hun werk. Naarmate je verder Kaapstad uitrijdt wordt de omgeving steeds groener.
Stellenbosch is duidelijk een rijkere stad. Het gasthuis Fijnbos was gedurende de twee weken ons onderkomen. Het gasthuis lag maar 500 meter van de atletiekbaan vandaan, waardoor we naar de trainingen konden wandelen. De atletiekbaan ligt aan de voet van een grote berg. Als je aangewandeld komt denk je bijna dat er een groot poster hangt, zo onwerkelijk. We hebben de eerste twee dagen heel erg rustig aan gedaan met trainen om toch een beetje te acclimatiseren. Op het heetste punt van de dag was trainen bijna niet mogelijk, dus trainde we altijd of in ochtend uren of in de namiddag. Ik heb de hele trainingsstage al mijn trainingen pijnvrij kunnen doen en ik heb een duidelijk stap vooruit gemaakt. Vooral in kracht en de techniek aan de stok zelf. Het was in het begin wel even wennen om de stap vanuit een indoor hal naar buiten te maken met deze warme omstandigheden. Ook stond er op de baan soms flink wat wind. Als deze bij het springen in de rug was werd je naar de afzet gedragen, maar was deze tegen dan was springen zo goed als onmogelijk. Gelukkig was dit laatste bij ons niet vaak het geval.
We hebben twee rustdagen gehad die wij hebben gebruikt om een bezoek aan de haven in Kaapstad te brengen en om de beroemde Tafelberg(met uitzicht op Robbeneiland) te beklimmen(met een kabelbaan). Je zat letterlijk in de wolken. Heel vaak is deze berg dicht voor bezoekers omdat er teveel wind staat of het zicht te slecht is, dus was het bijzonder dat we naar boven konden. Het was best jammer dat we niet meer van het land zelf hebben kunnen zien, al was ik na het trainen vaak blij dat ik kon uitrusten voor mijn volgende training. Bij ons gasthuis zat een zwembad en in Stellenbosch genoeg cafetaria’s om te ontspannen. Ik heb duidelijk gemerkt dat even weg zijn uit je dagdagelijkse situatie heel erg verfrissend werkt. Je kant op een stage heerlijk bezig zijn met je sport zonder dat je je druk hoeft te maken over andere dingen.
Volgend jaar heel graag opnieuw!
13 December 2007
Talent van de provincie Limburg 2007
Samen met twee andere sporters was ik voor het jaar 2007 genomineerd voor de titel talent van het jaar. In het nieuwe theater van Heerlen werd tijdens het Provinciale sportgala bekend gemaakt wie deze titel in ontvangst mocht gaan nemen.
Samen met mijn vaste trouwe fans hebben wij lekker gedineerd alvorens de prijzen in de grote zaal werden uitgereikt. Ik moet zeggen dat ik het best wel een beetje spannend vond. In de afgelopen weken kon iedereen zijn stem uitbrengen en deze bepaalde samen met een vakjury de winnaar. Wereldkampioen polsstokhoogspringen reikte de talentprijs uit. Op het moment dat hij de envelop open maakte kneep ik heel even in de hand van mijn moeder en die van mijn vriendin Denise……………..Rens: “Ik ken hem goed, talent van het jaar 2007 is geworden Wout van Wengerden” Yoehoeeee!!
Heel trots en blij heb ik de zaal toegesproken en de avond afgesloten met een groot glas champagne. Deze krijgt een mooie plek in mijn prijzenkast.
